Bij Sluishuis gebeurde iets waar ik achteraf misschien nog enthousiaster van word dan van alle technische BIM-kunstjes tijdens de bouw. Onze belegger Bouwinvest meldde zich bij ons, omdat dit gebouw zonder 3D nauwelijks te begrijpen is. Niet bij de bouw, maar ook niet bij beheer en onderhoud. En daar hield het niet op.
Luister hier hoe Pim van Meer zijn column zelf voorleest.
Probeer Sluishuis maar eens uit te leggen met een stapeltje plattegronden en doorsneden. Een gebouw dat aan één kant trapsgewijs naar het water loopt en aan de andere kant tientallen meters boven datzelfde water hangt. Met huur- en koopwoningen, commerciële ruimten, parkeren onder water en een openbare route over het gebouw. Succes met je A3’tje.
Bouwinvest nam 369 huurwoningen, de commerciële ruimten en de parkeergarage af. Maar daarmee koop je niet alleen vastgoed. Je krijgt ook een gebouw dat je tientallen jaren moet begrijpen, beheren en onderhouden. En daarvoor zijn die 3D modellen onmisbaar.
Beleggers en woningcorporaties stellen namelijk precies dezelfde vragen als ontwikkelaars. Alleen kijken zij niet naar één ontwikkeling, maar naar hun hele vastgoedportefeuille. Welke woningen bezitten we? Welke oppervlakten en kwaliteiten hebben ze? En sluiten die aan bij onze huidige en toekomstige huurders?
Daarmee vormen de ruimten en hun eigenschappen de basis voor wat we inmiddels een vastgoedpaspoort noemen. Maar Bouwinvest ging nog verder. Als we digitaal weten wát we gebouwd hebben, kunnen we dan ook vastleggen waarván we het gebouwd hebben?
Daar komt het materialenpaspoort om de hoek kijken. Een BIM-model bevat immers al objecten, hoeveelheden en locaties. Voeg daar betrouwbare materiaalinformatie aan toe en je weet niet alleen waar een wand staat, maar ook waaruit die bestaat.
Hoeveel materiaal hebben we toegepast? Waar bevindt het zich? En wat kunnen we er over tientallen jaren opnieuw mee doen? Daarmee zag Bouwinvest de mogelijkheid om het 3D-model ook als bron voor een materialenpaspoort te gebruiken.
En toen vielen voor mij twee werelden samen.
De ruimten en hun eigenschappen vormen het vastgoedpaspoort. De bouwelementen en hun materiaalgegevens vormen het materialenpaspoort. Samen vormen ze het gebouwpaspoort.
Bedenk eens hoe logisch dit eigenlijk is. De ontwikkelaar gebruikt de informatie om het gebouw haalbaar te maken. De aannemer om het te realiseren. De belegger om zijn portefeuille te beheren. En toekomstige generaties om te bepalen wat ze met het gebouw en zijn materialen kunnen doen.
Dat is allemaal dezelfde informatie, dus waarom zouden we die informatie bij iedere overdracht opnieuw verzamelen? We zijn BIM ooit gaan gebruiken om ingewikkelde gebouwen beter te ontwerpen en te bouwen. Maar de oplevering is niet het einde van het BIM-model. Daar begint pas het echte leven van het gebouw én van zijn digitale kopie.
Dit is een artikel van Bouw en Installatie Hub. Wil je op de hoogte blijven van al het nieuws uit de bouw- en installatiesector? Neem dan een kijkje op de hub en meld je aan voor de online community.
↗
